به گزارش آخرین نیوز به نقل از دنیای اقتصاد، در آستانه آخرین فصل سال، بازار خرید و فروش املاک کلنگی به رغم آغاز فصل سرما رونق گرفته است طوری که با توجه به نایاب شدن زمین در نقاط دلخواه شهری، سازندگان، ترجیح می‌دهند به جای ساخت‌وساز روی زمین‌های واقع در حومه شهر یا مناطق دور از دسترس، در مناطق دلخواه با خریداری املاک کلنگی یا مشارکت در ساخت، اقدام به ساخت مسکن کنند.

براساس اظهارات یک مشاور املاک فعال در منطقه تهرانپارس، در حال حاضر تفاوت قیمتی خاصی میان زمین و املاک کلنگی وجود ندارد، اما استقبال سازندگان بیشتر متوجه املاک کلنگی است.وی با بیان این مطلب افزود: در حال حاضر با توجه به اینکه زمین مورد نیاز برای ساخت‌وساز در داخل شهر تهران نایاب شده است سازندگان از طریق مشارکت با مالک یا خرید ملک کلنگی در منطقه دلخواه خود اقدام به ساخت و ساز می‌کنند.این مشاور املاک به «دنیای اقتصاد» اعلام کرد: همچنین با توجه به اینکه سود مشارکت در ساخت رقم قابل توجهی برای مالکان املاک کلنگی است، این روزها کسانی که ملک کلنگی خود را می‌فروشند بازنده معاملات بازار این نوع از املاک به حساب می‌آیند.وی افزود: برای مثال، اگر قیمت یک ملک کلنگی به مساحت 400 متر مربع، در حال حاضر یک میلیارد تومان محاسبه شود مالکی که برای ساخت ملک کلنگی خود با سازنده وارد مشارکت می‌شود پس از گذشت حدود یک سال مبلغی معادل 450 میلیون تومان سود به دست می‌آورد.وی در خصوص استقبال سازندگان از مناطق مختلف شهر تهران برای خرید یا مشارکت در ساخت‌و‌ساز املاک کلنگی گفت: این امر به میزان زیادی به سازنده و منطقه‌ای که وی در آن فعالیت خود را آغاز کرده است بستگی دارد.وی گفت: به این ترتیب سازندگان معمولا در منطقه‌ای که فعالیت خود را در آن آغاز می‌کنند تا انتها نیز فعالیت خود را در همان منطقه ادامه می‌دهند و کمتر به ساخت و ساز در خارج از آن منطقه تمایل نشان می‌دهند.

به گزارش آخرین به نقل از خبر، بر اساس جدیدترین یافته‌های دانشمندان، باد معده بزرگ‌ترین دایناسورهای گیاهخوار زمین یعنی ساروپادهای گردن دراز، نقش مهمی در افزایش دمای زمین داشته و این نقش را امروز گاوها و گوسفندان برعهده گرفته‌اند.

به دنبال راه ساده‌ای برای گرم کردن سیاره زمین هستید؟ کافی است که چند دایناسور استخدام کنید! محاسبات جدید دانشمندان نشان می‌دهد که باد معده بزرگ‌ترین دایناسورهای گیاهخواری که روی زمین زندگی می‌کردند، حجم عظیمی از گازهای گلخانه‌ای را آزاد می‌کرد که باعث گرم شدن زمین می‌شد.
به گزارش نیوساینتیست، در بخش اعظم دوران مزوزوئیک –عصر دایناسورها- ساروپادهای گردن دراز یکی از گروه‌های غالب دایناسورها بودند. همانند تمام گیاهخواران، ساروپادها نیز باکتری‌های روده‌ای داشتند که به آنها برای هضم غذا کمک می‌کرد. دیوید ویلکینسون، استاد دانشگاه جان مورس لیورپول انگلستان می‌گوید: «آنها کانتینرهای بزرگی حاوی مقدار زیادی میکروب بودند.» در گیاهخوارانی مانند گاو، باکتری‌های موجود در روده جلویی (foregut) گاز متان تولید می‌کنند. جانور این گاز را با آروغ زدن خارج می‌کند، که در تغییرات آب و هوایی سهیم است. احتمالا ساروپادها این باکتری‌ها را در روده عقبی (hindgut) خود نگهداری می‌کردند، و گاز متان را به صورت باد معده خارج می‌کردند.
بر اساس داده‌های به دست آمده از گیاه‌خواران امروزی، ویلکینسون و همکارانش تخمین می‌زنند که کل جمعیت ساروپادها سالیانه 520 تن گاز متان تولید می‌کردند، که تقریبا برابر حجم فعلی انتشار گازهای گلخانه‌ای است. البته ویلکینسون می‌گوید: «این تخمین می‌تواند دارای خطایی با ضریب 2 باشد.»
دیوید بیرلینگ، مدل‌ساز هواشناسی از دانشگاه شفیلد انگلستان می‌گوید که با روی‌هم گذاشتن گازهای رها شده، ساروپادها باعث افزایش دمای زمین به میزان 1 درجه سانتیگراد شده‌اند. بر اساس یافته‌های فسیلی ما می‌دانیم که آب و هوا در دوران دایناسورها بسیار گرم‌تر از آب و هوای امروز بود. در آن دوران هیچ کلاهک یخی قطبی وجود نداشت و مدل‌های بیرلینگ نشان می‌دهد که سطح بالای دی‌اکسید کربن و متان در این مساله سهیم بود.
پل بارت از موزه تاریخ طبیعی لندن می‌گوید که شاید دایناسورهای دیگر از نظر آب و هوایی اهمیت بیشتری داشته‌اند. وی می‌گوید که اگرچه ساروپادها در دوران ژوراسیک بیشترین جمعیت دایناسورها را تشکیل می‌دادند، اما بالاترین میزان درجه حرارت مربوط به دوران کرتاسه است که پس از دوران ژوراسیک قرار دارد. وی می‌گوید: «این حیوانات زمانی‌که ما با بالاترین میزان درجه حرارت روبه‌رو هستیم، در آن حوالی دیده نمی‌شوند.» به گفته وی، در دوران کرتاسه سایر گیاهخواران مانند هادروسورهای منقار اردکی و سراتوپسیان‌های منقاردار حاکم بلامنازع انتشار گاز متان محسوب می‌شوند.

مهر: ویدئوی منتشر شده توسط ناسا که این تصاویر از آن گرفته شده نشان دهنده تغییرات گرمای زمین از سال 1880 تا سال 2011 طی 26 ثانیه است.

این ویدئو نشان می دهد که درحالیکه انتشار گازهای گلخانه ای از تولید انرژی، خودروها و صنایع افزایش یافته است، دمای زمین نیز افزایش یافته است به طوریکه این دما در دهه 1970 بسیار شدید شده است.

این ویدئو با استفاده از اطلاعات دمای هوا در ناسا ساخته شده تا بررسی تصویری روی گرمایش زمین داشته باشد، این تصویر گرمای ثبت شده هوا در سال 1880 را نشان می دهد و نشان می دهد که در آن زمان چقدر دمای هوای جهانی کم بوده است

موسسه مطالعات فضایی گودارد ناسا در نیویورک که گرمای سطح کره زمین را به طور مرتب مورد نظارت قرار دارد، این ویدئو را ساخته تا نشان دهد که چگونه زمین ظرف چند دهه آینده گرمای بیشتر از آنچه که امروز وجود دارد را تجربه می کند.

جیمز هنسن مدیر این موسسه اظهار داشت: ما می دانیم که سیاره زمین بیش از آنکه انرژی آزاد کند، انرژی جذب می کند. از این رو ما شاهد افزایش این دما در آینده خواهیم بود.

وی افزود: حتی با تأثیرات سرمایشی " لانینا" و کاهش فعالیتهای خورشیدی طی چند سال گذشته ، سال 2011 یکی از گرمترین سالهای ثبت شده میان 10 سال بوده است.

لانینا وضعیتی است که در قسمت مرکزی و شرقی استوایی اقیانوس آرام، آب سردتر از حالت طبیعی می شود. لانینا در هر سه تا هفت سال اتفاق می افتد و درجه حرارت آب دریا سرد می شود. این پدیده حاصل تغییر اختلاف فشار منطقه است و اجازه می دهد سطح آب‌های اقیانوس در قسمت شرقی سردتر از حالت معمول شود و در قسمت‌های حاره غربی گرم تر از حالت عادی گسترش یابد.

تاسال 1915، دمای هوا در بخشی از نقاط دنیا گرم شد

تفاوت میان سال 2011 و  سال 2010 به عنوان گرمترین سال در آمار ثبت شده 0.12 درجه سانتیگراد بوده است.

نخستین 11 سال قرن بیست و یکم در مقایسه با اواخر قرن بیستم دمای به شدت بالاتری داشته است.

میانگین دمای جهانی در سال 2011 ، 0.51 درجه سانتیگراد گرمتر از اواسط قرن بیستم بوده است.

در این تصاویر از سال 1880 تا 2011 رنگهای قرمز نشان دهنده دمای بیشتر از حد متوسط در طول دوره 1951-1980 است، درحالی که رنگ آبی نشان دهنده گرمای کمتر از حد معمول است.

در سال 1926، قسمت اعظم نیم کره شمالی گرمتر به نظر می رسد

در سال 1963، گرما به نیم کرده جنوبی نیز رسیده است

تا اواسط دهه 90 ، دمای هوا به نحو قابل توجهی در سراسر جهان افزایش یافته است

این ویدئو با آخرین اطلاعات در سال 2011 خاتمه می یابد

یکی از عجیب‌ترین نظریه‌هایی که درباره سال 2012 وجود دارد نظریه‌ای درباره نابودی، تخریب یا تاریکی سه روزه زمین است که به تازگی در قالب ایمیل‌های مختلف که تلاش شده تاثیر‌گذار باشند، به همراه لینکی از وب‌سایت ناسا در میان کاربران اینترنتی منتشر شده‌است.

این نظریه عجیب می‌گوید در سال 2012 خورشید و زمین و مرکز کهکشان راه‌شیری، یا همان ابر قطور کیهانی میانی کهکشان با یکدیگر همتراز می‌شوند و آسیب‌هایی به زمین وارد خواهد آمد، یا به گفته این ایمیل،‌ زمین برای سه روز در تاریکی مطلق فرو خواهد رفت.

در یکی از این این ایمیل‌ها آمده‌است: "ناسا پیش بینی کرده است که در 23-25 دسامبر 2012 (سوم تا پنجم دی 91) و در زمان تراز کائنات زمین به مدت 3 روز در تاریکی کامل به سر خواهد برد. دانشمندان آمریکایی تغییرات کائنات، خاموشی در کل کره زمین به مدت 3 روز از تاریخ 23 دسامبر 2012 پیش‌بینی کرده‌اند. این پایان جهان نیست، این هم ترازی جهان، جایی که خورشید و زمین برای اولین بار هم تراز می شوند. زمین از وضعیت کنونی که بعد سوم است به بعد صفر تغییر کرده و سپس به بعد چهارم تغییر می‌کند.

در انتهای این مطلب، به منظور اثبات حقیقت ایمیل،‌ لینکی از وب‌سایت ناسا آورده شده‌است، حال حقیقت نهفته در پس این نظریه و ایمیلی که برگرفته از کلیات این نظریه است، بر اساس لینکی که در خود ایمیل آمده، چیست؟

به دور از آلودگی‌های نوری شهرها، مسیری درخشان به نام کهکشان راه‌شیری در آسمان شب قابل مشاهده است. این مسیر طاقی مانند درخشان از نور میلیون‌ها ستاره‌ای شکل گرفته که انسان قادر نیست هریک از آنها را به تنهایی مشاهده کند زیرا این ستاره‌ها بر روی صفحه میانی کهکشان منطبق شده‌اند. از دیگر پدیده‌هایی که مرکز کهکشان را اشغال کرده، ابرهای قطور گازی هستند که چشم انسان قادر به دیدن آنها نیست و تنها به شکل توده‌هایی تاریک که نور کهکشان را مسدود می‌سازند،‌قابل مشاهده‌ هستند.

بزرگترین توده این ابرها از صورت فلکی ماکیان تا صورت فلکی قوس گسترده شده و معمولا با نام شکاف بزرگ (Great Rift) یا شکاف تاریک (Dark Rift) شناخته می‌شود.از دیگر عناصر قابل توجه و نادیده کهکشان راه شیری در صورت فلکی قوس قرار داشته و سیاه‌چاله مرکزی کهکشان است. مرکز کهکشان در فاصله 28 هزار سال نوری از زمین قرار داشته و میزبان سیاه‌چاله‌ای است که جرم آن چهارمیلیون برابر خورشید است.

شایعات هم‌ترازی زمین در سال 2012، این دو پدیده نجومی را با موقعیت خورشید در مرکز کهکشانی در تاریخ 21 دسامبر 2012، همزمان با انقلاب زمستانی در نیم‌کره شمالی، به یکدیگر ربط داده و پدیده‌ای جدید را خلق کرده که در علم نجوم و ستاره‌شناسی هیچ مفهومی ندارد.

همزمان با حرکت زمین به دور خورشید،‌خورشید نیز نسبت به ستاره‌های پس‌زمینه در حرکت است و از این رو است که صورت‌های فلکی قابل مشاهده به آرامی و متناسب با تغییر فصول، تغییر می‌کنند. در 21 دسامبر 2012،‌ خورشید در موقعیت 6.6 درجه شمال مرکز کهکشانی قرار خواهد گرفت،‌ این فاصله‌ای‌است که به نظر می‌آید به اندازه ابعاد 13 ماه کامل باشد. بر این اساس گفته می‌شود این رویداد نجومی و ورود خورشید به درون شکاف تاریک به نوعی پیش‌گویی یک فاجعه به شمار رفته و یا این تصور غلط را به وجود می‌آورد که خورشید و زمین با سیاه‌چاله‌ای که در مرکز کهکشان قرار گرفته هم‌تراز شده و به همین خاطر کشش گرانشی سهمگینی بر روی زمین وارد خواهد آمد و یا دیگر رویداد‌های عجیب و غریب، نظیر تاریکی سه روزه زمین رخ خواهد داد.

اولین مدرک علیه این نظریه این است که انقلاب زمستانی یا تابستانی به خودی خود با هیچ یک از حرکات ستاره‌ها و یا هیچ جرم دیگری در جهان در ارتباط نیست،‌ این رویداد تنها نشانگر دور و نزدیک شدن خورشید به قطب‌های زمین است. دوم اینکه زمین در محدوده تاثیرات شدید گرانشی سیاه‌چاله مرکزی کهکشان قرار ندارد زیرا تاثیرات گرانشی با دورتر شدن از سیاه‌چاله کاهش پیدا می‌کنند.

زمین 149 میلیون و 668 هزار و 992 کیلومتر از خورشید فاصله دارد، و فاصله خورشید از سیاه‌چاله کهکشان راه شیری 165 کوادریلیون مایل (265541760000000000 کیلومتر) است. خورشید و ماه غالب‌ترین نیروهای گرانشی بر روی زمین به شمار می‌روند. طی یک سال فاصله زمین تا سیاهچاله کهکشان به اندازه یک در 900 میلیون تغییر پیدا می‌کند و این فاصله به اندازه‌ای نیست که بتواند در کشش گرانشی سیاهچاله بر روی زمین تغییر قابل توجهی ایجاد کند، به علاوه نزدیکترین موقعیت زمین به مرکز کهکشان در انقلاب تابستانی است، نه زمستانی.

آخرین مورد این است که خورشید در 21 دسامبر هرسال وارد بخشی از آسمان می‌شود که در تصرف شکاف تاریک قرار دارد. بنابر‌این امسال ورود خورشید به این محدوده از جهان همان تاثیرات مخرب و هراسناکی را در پی خواهد داشت که سال گذشته شاهد آن بودید! در واقع هیچ‌پدیده غیر عادی که با وقوع هم‌ترازی زمین و خورشید و صفحه میانی کهکشان در ارتباط باشد در روز‌های 21 تا 23 دسامبر رخ نخواهد داد، و اگر فاجعه‌ای طبیعی نیز در این روزها رخ دهد، ارتباطی با موقعیت خورشید و زمین ندارد.

درباره تاثیرات ناشی از همترازی زمین و خورشید با شکاف تاریک در زمان وقوع انقلاب زمستانی در سال 2012 شایعات فراوان مختلفی به وجود آمده است که یکی از آنها در ابتدای مطلب عنوان شد. وقوع زمین‌لرزه، سونامی، سیل و تشدید شرایط آب و هوایی از دیگر مواردی است که وقوع آنها را به این پدید کیهانی ارتباط می‌دهند.

كارشناسان مطالعات جوي مي‌گويند: در ماه آوريل سال جاري ميلادي (2012)، نيمكره شمالي زمين از بارندگي سيراب شد و پوشش گياهي نواحي شمالي خط استوا، روند معمول رشد خود را در پيش گرفت اما در نيمكره جنوبي،‌ گسترش خشكسالي‌ها در ماه آوريل، نگراني‌ها و ترديدهايي را در پي داشته است كه بايد پاسخ قانع كننده‌اي براي آن پيدا كرد.

به گزارش ايسنا، مطالعات نشان مي‌دهد كه از دهه 1970 ميلادي به بعد، در جنوب استراليا و برخي نواحي ديگر در نيمكره جنوبي بين ماه‌هاي آوريل تا مه كه فصل پاييز در اين نيمكره از زمين و نيز فصل بارندگي است، حجم كلي بارش باران كاهش يافته است. اما چه عاملي موجب گسترش خشكي در اين نواحي شده است؟

به گزارش سايت اينترنتي اوور ايميزينگ پلانت، مطالعات پيشين نشان داده است كه در اواخر قرن بيستم ميلادي در مسير طوفانها به سمت جنوب و در الگوي سيستم‌هاي آب و هوايي جابجايي‌هايي اتفاق افتاده است. اما در مطالعه‌اي كه اخيرا در مجله «Scientific Reports» به چاپ رسيده، اين توضيح يك گام پيش‌تر رفته است.

در اين بررسي‌ها معلوم شد تغيير در الگوهاي طوفان‌ها و نيز افزايش وقوع خشكسالي‌هاي جنوبي ناشي از جابجايي در يك الگوي وسيع چرخه اتمسفريك موسوم به Hadley cell است كه گرما و حرارت را از نواحي استوايي به مناطق زيراستوايي منتقل مي‌كند.

بر اساس اين مطالعه،‌ رژه اين الگوي چرخشي به سمت جنوب در فصل پاييز به بالاترين حد خود رسيده است و به شكل نامتناسبي روي نواحي جنوب شرقي استراليا تاثير گذاشته است. در گام بعدي اين كارشناسان تلاش مي‌كنند تا بررسي علت تغييرات ايجاد شده در الگوي چرخشي Hadley cell بپردازند.

سیاره‌ای شبه‌زمینی در فاصله چهار سال نوری از زمین کشف شده‌است که در صورت تایید، این سیاره نزدیک‌ترین سیاره به سامانه خورشیدی به شمار خواهد رفت.

دانشمندان این سیاره شبه‌زمینی را در فاصله چهار سال نوری از زمین در مدار ستاره‌ همسایه کشف کرده‌اند. با این‌همه دانشمندان اطمینان دارند که این سیاره جدید نمی‌تواند مکانی برای سکونت باشد، زیرا فاصله آن تا ستاره میزبانش 10 بار نزدیک‌تر از سیاره عطارد تا خورشید است و از این رو به خاطر حرارت دو هزار و 240 درجه‌ای که دارد هیچ موجود زنده‌ای نخواهد توانست در آن تاب بیاورد.

اما این سیاره جدید که در مدار ستاره شبه خورشیدی Alpha Centauri B در فاصله 25 تریلیون مایلی از زمین در حرکت است، می‌تواند همسان دیگری در فاصله‌ای مناسب‌تر از خود داشته باشد. به گفته دانشمندان دانشگاه ژنو مطالعات آماری نشان می‌دهند که سیاره‌های کم جرم در سامانه‌های چند‌گانه بسیار زیادند.

تا کنون دانشمندان احتمال وجود سیاره‌های عظیم در مدار این ستاره‌ با دوره‌های مداری 200 روزه یا کمتر را رد کرده‌بودند، از این رو فضای کافی برای ردیابی سیاره‌های کم جرم در منطقه قابل سکونت ستاره به وجود آمده بود. سیاره‌هایی که فاصله آنها تا ستاره‌شان برابر فاصله زمین تا خورشید است، 365 روز برای حرکت در مدار ستاره زمان صرف می‌کنند، سیاره جدید درعرض 3.2 روز مدار ستاره خود را طی می‌کند اما بزرگی ستاره Alpha Centauri B نیمی از خورشید است و از این رو منطقه قابل سکونت آن در موقعیتی قرار خواهد گرفت که سیاره زهره نسبت به خورشید دارد. زهره هر 225 روز یک بار مدار خورشید را طی می‌کند.

دانشمندان تا کنون در حدود 800 سیاره فراخورشیدی کشف کرده‌اند که 10 درصد از آنها به عنوان سیاره‌های کم جرم معرفی شده‌اند، این به آن معنی است که ابعاد این سیاره‌ها 10 برابر زمین یا کوچکتر است. به گفته دانشمندان بیشتر این سیاره‌های کم حجم در سامانه‌های دوتایی تا هفت تایی قرار دارند، از این رو احتمال یافتن سیاره‌ای دیگر که شباهت زیادی به زمین دارد در سامانه ستاره Alpha Centauri B بسیار زیاد است.

بر اساس گزارش دیسکاوری، در کشف این سیاره از تلسکوپ HARPS استفاده شده و دانشمندان برای 4 سال درحال مطالعه بر روی نشانه‌های وجود این سیاره بودند.

دانشمندان چینی، انگلیسی و آلمانی کشف کردند که بدترین انقراض تاریخ زمین به دلیل بروز گرمای بسیار زیادی که قابل تحمل نبوده، روی داده است

به گزارش مهر، این انقراض انبوه پایان دوره پرمین موجب از بین رفتن گونه‌های گیاهی و جانوری زمین در 250 میلیون سال پیش و پس از آن ایجاد پنج میلیون سال منطقه مرده شد، دوره‌ای که در آن سیاره زمین شاهد ورود هیچ گونه جدیدی نبود.

مطالعه مشترک توسط دانشگاه علوم زمین چین، دانشگاه لیدز انگلیس و دانشگاه ارلانگن نورنبرگ آلمان نشان می‌دهد دلیل نابودی طولانی مدت در کره زمین افزایش دمای مرگبار بر روی زمین بوده است : یعنی افزایش 50 تا 60 درجه سانتی گرادی دما در خشکی و افزایش 40 درجه‌ای در سطح آب.

یادونگ سون مجری 27 ساله این تحقیقات که دانشجوی مشترک دانشگاه علوم زمین چین و لیدز است، می‌گوید: گرمای جهانی تا مدت‌ها به انقراض انبوه پایان دوره پرمین مرتبط می‌شده اما این تحقیقات نخستین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد افزایش بسیار زیاد دما مانع از آن شد که تا چندین میلیون سال حیات دوباره در منطقه استوایی پا بگیرد.

به گفته وی همچنین این نخستین بررسی است که نشان می‌دهد دمای آب در نزدیکی سطح اقیانوس‌ها می‌توانسته به 40 درجه سانتی گراد برسد این میزان برای حیات دریایی مرگبار است و فوتوسنتز را متوقف می‌کند. مدل‌های اقلیمی حاکی از آن است که دمای سطح دریا نمی‌تواند از 30 درجه سانتی گراد بیشتر شود.

این محققان می‌گویند این یافته‌ها می‌تواند به ما کمک کند تغییرات اقلیم آینده را بشناسیم.

منطقه مرده دنیای عجیبی بوده است: مناطق استوایی بسیار مرطوب بوده اما تقریبا هیچ چیز رشد نمی‌کرده است، هیچ رشد جنگلی نبوده و فقط سرخس و درختچه دیده می‌شده و به جز صدف هیچ ماهی و یا حیات دریایی در مناطق گرمسیری وجود نداشته است. و در واقع هیچ حیوانی نیز در خشکی نبوده و سوخت و ساز بسیار بالای حیوانات امکان تحمل این گرما را برای آنها ناممکن می‌کرده است.

فقط در این بین مناطق قطبی بوده که پناهگاهی برای فرار از گرمای طاقت فرسا و کشنده محسوب می‌شده است.

پیش از این انقراض انبوه، زمین از گیاهان و حیوانات از جمله خزندگان و دوزیستان اولیه و گستره وسیعی از موجودات دریایی از جمله مرجان و سوسن دریایی پر بود.

این محققان داده‌های 150 هزار دندان کوچک نوعی ماهی منقرض شده را در جنوب چین بررسی کردند. با مطالعه نسب ایزوتوپ اکسیژن در این دندان‌ها توانستند میزان دما را در صدها میلیون سال پیش تشخیص دهند.